13melek

Sevgili blogger. Madem bir post’u siliyorsun, bari haber verin sildik diye de ona göre düzeltelim. Feed’ler olmasa bilemeyeceğiz de eskiden ne yazdık. Azıcık şu işlerden anlasam kendi domain’ime taşınacağım yoda gibi. Geçen post için bir God Help The Girl videosu düşünüyordum, projeyle ilgili eski post’a da link vereyim derken bir de baktım ki yerinde yeller esiyor. Tekrar yerleştiriyorum aşağıya, tabi ki paylaştığım mp3’leri kaldırarak. O da eski Belle and Sebastian günlerinin hatırına.

Dirty Projectors – Stillness Is The Move

Dirty Projectors’ın ‘Bitte Orca’ albümü kendilerinden başka hiçbir şeye benzemiyor, hatta kendilerine bile. Dergiye yazdım albümü, bu ay içerisinde bir ara buraya da eklerim. Albümdeki şarkılar her telden çalıyor, ‘Stillness Is The Move’ en pop ve R&B tınılı şarkı. Hatta Beyonce söylese olurmuş. Bunu bile kendilerine yakıştırabiliyorlar. Lama besleyen David Longstreth’e özel dikkat.



Death Cab For Cuties – Little Bribes

Indie rock/indie pop diye etiketlenen müzikal oluşumlar içerisinde en anaakım beğenilirliği olan gruplardan biri Death Cab For Cutie. Ben Gibbard ve tayfası geçen sene yayınladıkları ‘Narrow Stairs’de risksiz oyunu tercih etmiş, şahsen beni pek tatmin etmeseler de peynir ekmek gibi albüm satmıştı. Bu şarkı akabinde gelen ‘Open Door’ EP’den. Stapmoşın.

Speech Debelle ft. Micachu – Better Days

Ninja Tune’un Londra merkezli bir hiphop etiketi var, adı Big Dada. cLOUDDEAD, Spankrock ve Roots Manuva gibi sağlam isimler barındırıyor etiket. Speech Debelle bu sene yayınladığı ‘Speech Therapy’ ile ağırtoplardan biri haline geldi, hatta bu sene Glastonbury’de çalmış. Beat’lerin ön plana çıktığı bu şarkıda klasik müzik eğitimli kızların en bir asisi Micachu ile el ele vermişler.

Wavves – No Hope Kids

Kirli/çiğ indie rock oluşumu Wavves, Nathan Williams’ın bireysel meşgalesi aslında. Bir ay kadar önce Barselona konseri esnasında sinirleri boşaldı, kendini sahnede rezil rüsva etti, sonra da Avrupa turunun geri kalan kısmı iptal oldu. Bu video yine bir Avrupa turu esnasında çekilmiş ama ta Şubat ayından.

Holiday Shores – Phones Don’t Feud

Florida’nın güneşli havasından parçalı bulutlu bir müzik çıkartmış Holiday Shores. Ben sevimli buldum. Ham prodüksiyon, basit gitar melodileri, yorgun vokal, çanlar. The Strokes ve Wolf Parade karışımı demişler.

husband&wife’ın üçüncü albümü ‘Dark Dark Woods’ dört aydan fazladır ipod’umda dolanıp duruyor. O ara fazlasıyla akustik müzikler dinlediğimden kendimi dolduruşa getirip bir sürü sükunetli albüm indirmiştim. Sonra bir sıkıntı geldi, kulaklarım başka şekilde doyurulmayı istedi, husband&wife da süründükçe süründü. Dün albümü ziyaret edene kadar hayatlarını birleştirmeye karar vermiş bir bayan ve bir baydan oluşan bir folk ikilisi olduklarını düşünüyordum. Pek idealize bir tablo bence bu. Geleceklerini müşterek hale getirmiş bir çiftin, müzik ya da başka bir mecrada, beraber bir yaratım sürecine girmeleri. Ulvi bir yanı var sevgiden ilham almanın, iki insan arasındaki paylaşımın o noktaya ulaşmasının.

Meğer husband&wife kendi imkanlarıyla indie-folk yapmaya çalışan dört Indiana’lı gençten ibaretmiş. 2004’te ilk şarkılarını hem yazıp aynı anda birinin evinin zemin katında kaydederek ilk albümlerini yayınlamışlar. Öyle ki evde piyano olmadığı için çaktırmadan yakındaki Indiana Üniversitesi’nin müzik okuluna sızıp gerilla tarzı kaydedilmiş piyanolar. Sonra kendi plak şirketlerini kurmuşlar, turlar, toplamalar, EP’ler, 2006’daki ‘Operation: Surgery’ derken daha adanmış ve profesyonel bir gruba dönüşmüşler. ‘Dark Dark Woods’ çığır açan, şaşırtan bir albüm değil. Aşağıdaki videodan görülebileceği gibi parıltılı olmaya kasmayan, şarkılarını söyleyebilmekten yeterince mutlu bir grup husband&wife. Genelde sakin, nadiren gürültülü. Yaptıkları şarkıları hissettiklerine inandım, buraya taşımaya karar verdim. Hissetmek çoğu zaman her şeye yetiyor.

husband&wife – Haven’t Got A Friend

Comp Jam

16 yıl önce bugün, Pir Sultan Abdal’ı anma şenlikleri çerçevesinde Sivas’taki Madımak Oteli’nde toplanan aydınlardan 33 tanesi otelin dışında biriken ülkücü ve gerici kalabalık tarafından diri diri yakılarak öldürüldü. Zanlıları savunan avukat daha sonra adalet bakanı oldu. O zanlılardan birçoğu, daha sonra yıllarca çeşitli belediyelerde sigortalı olarak çalıştıkları ortaya çıkmasına rağmen, hala kaçak. Otelin girişinde kebapçı vardı yakın zamana dek. Unutmayalım, unutturmayalım.

Moğollar – Issızlığın Ortasında

Radical Noise – Çığlık

Antisilence – Died On 2nd Of July

42 dakikanız varsa Can Dündar’ın o gün yaşananlar hakkındaki belgeselini izlemenizi tavsiye ederim.

1. bölüm:




2. bölüm / 3. bölüm / Hepsi

Katliamdan ağır yaralı kurtulan Serdar Doğan’ın röportajı: 1 / 2

dream endless, son günlerde üç adet post yayınladı blog’unda. Sırasıyla, “Türkiye Endonezya olur mu?”, “Ben de yapmalıyım, benim neyim eksik ve ben yaptım oldu” ve “Change of Plans, eksik nerede?” başlıklı yazılar bunlar. Yazdıkları birkaç şey düşündürttü, çoğu kişisel şeyler, paylaşmak istedim.

1) dream endless’ın Türkiye’deki müzik ortamıyla bu kadar içli dışlı olduğunu bilmiyordum. Onu da kendim gibi evinde bilgisayarının ekranına yapışıp müzik camiasına dışarıdan bakan, kendi biriktirdikleriyle şarkılarda duyduklarını harmanlayıp kanılara ulaşmakla yetinen bir müziksevicisi olduğunu düşünüyordum. Şöyle yazmış: “10 senedir Türkiye müzik cemiyetinin içerisindeyim. Bundan 10 sene evvelinin gözde janrlarından heavy-metal/alternatif-metal icra etmekte olan İstanbul sınırları içerisindeki herkesle tanışıklığım oldu. Mesele daha da derine inince, "malum pasajlar"ın malum plak şirketlerinin elemanları, o elemanların 90'larda kurduğu grupların diğer üyeleri ve saire derken, Türkiyedeki alternatif müzik sahnesine dahil olan neredeyse herkesle bir temasım oluştu. Bugün burada, kim neyi ne için ve nasıl yapıyor anlatırken, hariçten gazel okumuyorum, bizatihi gördüklerimi, gözlemlediklerimi, yaşadıklarımı anlatıyorum.” Kanımca bu çok değerli bir tecrübe, zira müzikle uğraşan kişileri birebir tanımak, diyaloğa girmek söz konusu zatların motivasyonları ve müzikten beklentilerini anlamak için çok önemli.

Ben çoğu konuda olduğu gibi bu konuda da biraz safım. Myspace’te bir Türk grubunun şarkılarını dinleyince, ne kadar vasat olduklarını düşünsem de, işte kendi imkanlarıyla bir şeyler yapmaya çalışmışlar diye toz kondurmamaya çalışıyorum. Burada dinlediğim çeşitli Türk grupları hakkında post’lar yazarken negatif düşüncelerimi post’ların en sonuna saklayıp olabildiğince kısa bir şekilde bahsedip lafı bağlamaya çaba sarf ediyorum. Şarkılar kaydedip myspace’inde başkalarıyla paylaşan insanlarla ilgili ilk düşüncem kişisel ifadenin bu kadar bastırıldığı bir düzende duygusal ve düşünsel dünyalarını müzik vasıtası ile dışavurmaya çalışan heveskar ve cesaretli kişiler oldukları. Bir nevi ‘müzik benim isyanımdı’. Yeteneksiz olmaları bazen bonus işlevi bile görüyor, zira yeteneksiz olup da gözünü karartıp müzik üzerinden kendini ifade etme çabasına girişen insanlar nazarımda Don Kişot’sal bir vasıf kazanıyor. Bu açıdan bakınca dream endless’ın dillendirdiği “Yapılabilecek en kötü şey, bir şeyi kötü yapmaktır, hiç yapmamak daha iyi bir tercihtir” fikri bana ters geliyor. Ne kadar kötü olursa olsun, eğer yapılan müzik yaratıcısı için bir değer taşıyorsa yapılmaya değerdir. Geçen gün kahverengi karton ayı’dan bahsettim burada. dream endless’ın “kırtasiyeden aldığınız bir orgu gündelikçinize çaldırsanız bize müzik diye yedirebileceksiniz” tespiti kahverengi karton ayı’yı çağrıştırdı bana. Hiçbir virtüözite yok kka’nın müziğinde ama kanımca dibine kadar samimiyet var. Hiç gitar çalmayı bilmeden bir grubun gitaristi olmak, rezil bir sese sahip olmak tek başlarına eksiklik olarak gördüğüm şeyler değil. Benim müzik algımda niyet ve tavır çok daha önemli. Sex Pistols da, Ramones da gitar çalmayı bilmiyordu.

Ama dream endless da haklı zira herkes içlerinde alevlenenleri dışavurma dürtüsüyle soyunmuyor bu işe. Potansiyel müzik yapma sebepleri: Eşe dosta hava atmak. Bir barda bir-iki çıkıp sahnedeki pozlarla bardan hatun kaldırmak. Etraftaki yetenekli insanlar karşısında eziklik hissedip müzik üzerinden hayatın intikamını almak. Kıskançlık. Ego. Ben bunlar yokmuş, hiç kimse bu dürtülerle müzik yapmıyormuş gibi düşünmek istiyorum ama kazın ayağı öyle değil. [Bunun sebebi biraz da müzikle uğraşan tanıdığım insan sayısının 1 (yazıyla bir) olması.] Herkes içsel kaynaklardan beslenerek müzik yapmıyor, hatta çoğunluk dışsal etkenlere bağlı olarak müzik yapmaya gayret ediyor. O gayretin sonu da bir boka benzemiyor. Belki dream endless’ın bahsettiği Türk müzisyenlerdeki samimiyet eksikliği bu yüzdendir. Çarpık fikirle yola çıkınca zikir de yamuk oluyor. Endonezya’daki gruplar neden Türk gruplara göre daha samimi? Bilmiyorum. Okuduğum kadarıyla dream endless da bilmiyor. Belki üzerine yoğunlaştığı Endonezya örneklemi sınırlı olduğundan boktan Endonezyalı gruplar gözüne çarpmamıştır. Belki de elimizdeki coğrafya değil insan doğasına ilişkin bir sorundur.

2) Tüm genellemeler yanlıştır. Aynı bir önceki cümledeki genelleme gibi. Ama Türk müziğinde derin bir özgünlük eksikliği olduğu su götürmez. dream endless’ın Change of Plans ile ilgili yaptığı tüm tespitlere katılıyorum. Onun dili benimkine göre daha hoyrat tabi. Ben de zamanında şöyle yazmıştım kendileriyle ilgili: “Uluslararası düzeyde ismini duyurmuş birçok post-rock grubunun kaçamadığı bir tuzak var, yeni sesler yaratamama, janra yeni bir soluk üfleyememe. Change of Plans de elbette bundan muzdarip, ‘Almost There’deki gaipten gelen sesleri onlar icat etmedi sonuçta. Ama janrlarının halihazırda belirlenmiş hudutları içerisinde son derece iyi işlere imza atıyorlar.” Manga Türkiye’nin Linkin Park’ı. kafabindünya Türkiye’nin Explosions In The Sky’ı. Nem Türkiye’nin Coldplay’i. KimKiO Türkiye’nin Electrelane’i. Hepsi iyi müzik yapıyor. Ama herkes de Türkiye’nin bir şeyi. Hafızamı zorladım da, DANdadaDAN ve Nekropsi’den başka bağımsız bir yer işgal eden hiçbir isim gelmedi aklıma. [90’lardaki hard rock/metal camiasıyla pek işim olmadığından oraya hiç girmiyorum. Bir de alakasız da olsa, Özlem Tekin bir videosunda öldürdüğü sevgilisini battaniyeye sarıp toprağa gömüyordu. İşte özgünlük diye ben buna derim.]

Bu topraklarda özgün müzik deyince kafamda halk müziği çağrışıyor doğrudan. Ozan kültürü. Yıllar geçtikçe ancak o müzik damarıyla bir bağlantı kurabilen insanlar orijinal bir şeyler yakalayabilmişler. Taklitçiler de olmuş, tıpkı bugünkü gibi. Silüetler ismiyle aynı The Shadows gibi müzik yapmış bir grup var yahu 60’larda. Bugün Mor ve Ötesi nasıl Türkiye’nin Britpop sentezi ise o zamanlar da Mavi Işıklar Türkiye’nin Beatles’ı imiş. Erkin Koray’ın Bunalım’ın bugüne kadar kaya gibi gelmesinde az önce bahsettiğim damarla kurduğu ilişki yatıyor. Bugün Baba Zula ve Replikas gibi gruplar biraz olsun özgün işler yapıyorsa yine aynı sebepten. Problem genç grupların başka ülkelerde yapılan müzikleri yeterince takip edememesinden kaynaklanmıyor. Tam tersine fazla takip ediyorlar.

3) Bir de çıkarların çakışması problemi var ortada. Yedi senedir çeşitli yayın organlarında iyi-kötü bir şeyler çiziktirmeye çalışıyorum. Fanzinlerde de bulundum, ülkenin en oturaklı müzik dergilerinde de yer buldum, bizzat yeni dergi çıkarma faaliyetlerine de giriştim. [Burada bir parantez açmak istiyorum. Müzikle ilgili bilmediğim şeyler: Nota bilgisi, armoni bilgisi, arpej ne demek, fagot nedir. Özetle müzik hakkında hiçbir şey bilmiyorum. Ve buna rağmen yıllardır birileri yazdıklarımı yayınlamaya değer buluyor. Bu memlekette müzik hakkında teknik bilgi sahibi olup dergicilikle uğraşan insan yok mudur? Benim hala müzik yazabiliyor olmam Türkiye’deki müzik yayıncılığı açısından son derece düşündürücü. Parantezi kapatıyorum.] Bu kadar yere içerik desteği sağlamış olmama rağmen bu işlere soyunduktan hemen sonra yurt dışına gitmiş olmamdan dolayı sektörden kimseyi tanımıyorum. Zaten insan tanımayı da pek seven bir yapıya sahip değilim. Parçası olduğum dergilerin editörlerinden başka hiç kimseyle bir bağlantım olmadı, onlarla da email üzerinden. Bu yüzden de yazdıklarımla incitmekten korkutacağım, çıkarlarını düşünmek zorunda hissettiğim kimse yok. Ama yine gördüğüm kadarıyla dergi editörü, dergi yazarı, müzisyen, mekan sahibi, konser düzenleyicisi kümelerinin bir sürü ortak elemanı var. Ya da o onu tanıyor, bu bunu tanıyor, zaten avuç içi kadar camia. Herkes göbeğinden bağlanmış birbirine. Hal böyle olunca kimse birbirinin tavuğuna kışt demiyor. Hiçbir Türk dergisinde şöyle bir yazı görmedim: “Zeytinburnu’lu folktronica kolektifi Fakyu Naciye’nin ilk demo’su hiçbir orijinal fikir içermiyor, götüm gibi olmuş.” Varsa yoksa yeni EP ne kadar harika, İstanbul sahnesinin dikkat çekici grubu, hedehödö. Sen benim sırtımı sıvazla, ben senin sırtını sıvazlayayım. Otosansür varmış gibi geliyor bana, müzik hakkında kalem oynatanlar sadece beğendiklerini yazıya dökerken olumsuz fikirlerini kendilerine saklıyorlar. Sadece kimsenin hevesini kırmamakla açıklanabilecek bir durum değil bu. Zira her şeyi yordamıyla söylemenin bir yolu var. Ayrıca tanıdıkları kişiler hakkında çok daha acımasız olabilmeli yazarlar. Ben blog’umda olumsuz fikirlerimi biraz yumuşatmaya çalışıyorsam bunun sebebi müzik camiasına dışarıdan baktığım için kafalarından ne geçtiğini bilmediğim kişiler hakkında hariçten gazel okuyup ukalalık taslamak istememem. Ki bundan da gurur duymuyorum. dream endless’ın müzisyenlerde gözlemlediği samimiyet yoksunluğu kanımca müzik yazarlarına da sirayet etmiş durumda.